در جهان تا که سايهي شاهست
شاعر : اوحدي مراغه اي
| جور مانند سايه در چاهست | | در جهان تا که سايهي شاهست | | سکه بر نام بوسعيد زدند | | دو جهان را صلاي عيد زدند | | نام سلطان محمد از نامش | | جفت خورشيد شد در ايامش | | که نيامد نظير او به جهان | | داور داده ده، بهادر خان | | شاه دانا نواز دانش ورز | | شاه کشور تراز والا طرز | | شاه تحقيق گوي صوفي فن | | شاه توفيق جوي صافي تن | | شاه پاکيزه خلوت کم گوي | | شاه شب زندهدار عزلت جوي | | که اساس ولايتست و ظفر | | صمت و تقليل و عزلتست و سهر | | در کرامات پادشاه وليست | | هر کسي را که اين صفت ازليست | | تيغ و گرزي چه بايدش در دست؟ | | اين يقين درست کو را هست | | زو سر تازيانه بس باشد | | دشمنش گر هزار کس باشد | | گر کرامات نيست اين پس چيست؟ | | زندهاي را که او نخواست نزيست | | ما به اين ديده ديدهايم اين راز | | آنکه رفت از درش نيامد باز | | هم چو زينب حرام شد بر شوي | | و آنکه را دوست داشت چشمش روي | | اينک اين هم جنيد و هم بغداد | | چه کني از جنيد و شهرش ياد؟ | | کاشف حق حقيقت او بس | | مرشد دين طريقت او بس | | جبرييلست بر سر کرسي | | حال اين شاه گر ز من پرسي | | سر گيتي تمام دانسته | | همه علمي به کام دانسته | | پارسي خط و ايغري نامه | | قمري رخ، عطاردي خامه | | همه پيدا ظهور هم عهدي | | در جبينش ز عصمت مهدي | | عصمت شاه مهد مطلق شد | | نام مهدي ز مهد مشتق شد | | روي او را عزيز کرد خداي | | بر خلايق ز بس بلندي راي | | همه حاجات او روا گرديد | | هر که با نامش آشنا گرديد | | بحر محتاج استطاعت او | | چرخ بسته ميان به طاعت او | | مدح اين گلبن اولوالامري | | درچمن گفته بلبل و قمري | | چرخ مانند او نديد و نزاد | | عقل همتاي او ندارد ياد | | در کفش کام ديده تيغ و قلم | | ز صفش نام بده چتر و علم | | ملک بگرفته ماه تا ماهي | | فتح با رايتش به همراهي | | ملک را خود ملک چنين بايد | | از دلش جمله داد و دين زايد | | ملک را خود ملک چنين بايد | | جاودان جمله داد و دين زايد | | شاه بغداددار کسري تخت | | جاودان باد و بر خوراد از بخت | | از چنين شاه و از چنين دستور | | شرعين الکمال بادا دور | |
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}